Aydın Hasan

Tükenmeyen sevgi sonsuz minnet Aydın Hasan - Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucusu Mustafa Kemal Atatürk, 1938 yılının sohbaharında bir dizi nedenle Ankara’ya dönmeyi çok istedi. Ama buna sağlığı gerekçesiyle hekimleri izin vermedi. 10 Kasım 1938 sabahı İstanbul Dolmabahçe Sarayı’ndaki hasta yatağında birdenbire gözlerini açtı. O güzel mavi gözlerinin dünyaya son bakışı idi. Ve hemen gözlerini kapadı. Başını eski durumuna getirdi. O güzel gözler artık ebediyyen kapanmıştı. Saat sabah 09.05 idi. Atatürk’ün vefatı üzerine şu resmi ölüm raporu yayınlandı: “Reisi Cumhur Atatürk’ün umumi hallerindeki vehamet dün gece saat 24.00’te neşir edilen tebliğden sonra her an artarak bugün 10 İkinciteşrin (Kasım) 1938 perşembe sabahı saat dokuzu beş geçe büyük şefimiz derin koma içinde terki hayat etmişlerdir.” Vasiyette bulunmadı Atatürk, defnedileceği yer konusunda vasiyette bulunmamıştı. Bir sohbet sırasında; “Elbet birgün öleceğim, beni Çankaya’ya gömer, hatıramı yaşatırsınız. Beni milletim nereye isterse oraya gömsün. Fakat benim hatıralarımın yaşayacağı yer Çankaya olacaktır” dediği aktarılır. Vefatının ardından İstanbul’dan muazzam bir törenle Ankara’ya getirildi. 10 Kasım 1953’te nakledileceği Anıtkabir’e defnedilene kadar naaşı Etnografya Müzesi’nde kaldı. Yüzünü açtılar Atatürk’ün naaşını Anıtkabir’e nakleden bölüğün komutanı olan ve tümgenerallik görevinden emekli olacak olan dönemin üsteğmeni Remzi Güven, Mehmetçik Vakfı Dergisi’ne verdiği söyleşide, defin anıyla ilgili şunları anlatmıştı: “10 Kasım 1953 sabahı, o